KESK’in Adalet Nöbeti Sona Erdi

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

(ANKARA) – KESK’in KHK ile kamudan ihraç edilen 4 bin 259 üyesi için başlattığı “Adalet Nöbeti” sona erdi. KESK Eş Genel Başkanı Ayfer Koçak, “Bu süreç iktidarın ve etrafının geliştirmiş olduğu bir süreçti ancak bedelini bizlere, kamu işçilerine, bu ülkenin muhaliflerine, bu ülkenin emeğiyle geçinen halklarına ödettiler. Bu ihraçlar sayesinde artık kamu kurumlarında liyakatsiz atamalara karşı beşerler haklarını savunamaz hale gelmiş durumda. Değiştirmek zorundayız. Bir daha o acıları yaşamamak için ne yapmamız gerekiyorsa onu yapma zamanı” dedi.

Kanun Hükmünde Kararnameler (KHK) ile kamudan ihraç edilen 4 bin 259 Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu (KESK) üyesi için KESK üyeleri dün “Adalet Nöbeti” başlatmıştı. KESK Genel Merkezi’nde başlatılan “Adalet Nöbeti”ne gün boyunca siyasetçiler ve sivil toplum örgütlerinin temsilcilerinden dayanak geldi.

Nöbetin sona ermesine ait basın açıklamasında konuşan KHK ile ihraç edilen bir KESK üyesi, uzun yoldan geldiğini belirterek, “Biz hepimiz 20 yıl boyunca bu ülkeye hizmet ettik. Hizmet anlayışımız yahut formumuz ortada. Tüm KESK’li arkadaşlar için konuşuyorum. Bir adedinin belgesinde yüz kızartıcı kabahat olmadığı kesin ve nettir. Biz buraya bir konuk olarak geldik, hakkımızı aramaya geldik. Hiç o misafirperverliği bulmadık. Görüşmek istediklerimiz kapıları açmıyorlar. Pekala biz kimin yanına gideceğiz? Biz adaleti nereden arayacağız? Ben tam on yıldır daha mahkemenin yüzünü görmedim. Beni yargılayan savcı, bana ceza veren hakim daha benim rengimi, halimi görmemiş. Ben niçin yargılandığımı yalnızca kağıtlardan öğreniyorum. O yüzden lütfen bu işin sahibi, temsilcisi, Meclis’te Cumhurbaşkanıysa, Meclis Başkanıysa bir an evvel bizi birebir dinlesin” diye sitem etti.

KESK Eş Genel Başkanı Ayfer Koçak ise iktidarı eleştirerek şunları söyledi:

“Bir siyasal iktidar bu kadar aciz midir? İktidarda olduğunuz 15 yıl boyunca paralel devlet yapılanması, sizin yetkiniz ve sorumluluğunuz altında olan bu kurumlara nasıl sızmıştı? Sizin sorumluluğunuz neydi? Bu hesabı nasıl verdiniz, diye sormayacak mıydık? Hala soruyoruz. ya da siz, madem onlarla ortak değildiniz de siz yerleştirmediniz de nasıl bir acziyetin içindesiniz de ‘kandırıldık’ deyip bu işi geçiştirebiliyorsunuz? Bu kadar acizlik bir ülke idaresi için kâfi midir sizce? Bu süreç aslında iktidarın ve etrafının geliştirmiş olduğu bir süreçti ancak bedelini bizlere, kamu işçilerine, bu ülkenin muhaliflerine, bu ülkenin emeğiyle geçinen halklarına ödettiler. Bu ihraçlar sayesinde artık kamu kurumlarında liyakatsiz atamalara karşı beşerler haklarını savunamaz hale gelmiş durumda. Bu ihraçlar sayesinde, bu baskı rejimi sayesinde bu ülkede kamusal alanda niteliksiz ve liyakatsiz takımların çete bağlarına alan açtığı gerçeği görülüyor ancak işçiler çalışma alanında buna müdahale etme yetkisini kaybetmiş durumda.”

Sokaktan geçen beşere sorsanız, ‘Bu ülkede neye güvenmezsiniz?’ diye sorsanız, birinci sırada ‘Adalete güvenmeyiz’ der. Yeniden bu liyakatsizliğin ve baskı rejiminin sonucudur. Bir öğrenciye sorsanız, bir veliye sorsanız eğitime artık güvenmiyor. Eğitimin niteliğini zayıf buluyor. Yirmili yaşlarının başlarındaki bir gence sorsanız, ‘Bu ülkede geleceğini görebiliyor musun?’ diye, ‘Göremiyorum ve geleceğimi tahminen bir ihtimal yurt dışında, mülteci hayatında arıyorum’ diyecek. Bizler bu çürümüşlüğü hak ediyor muyuz? Hayır. Bu çürümüşlük bu iktidarların talebi olabilir zira o çürümüşlükten, kendi yarattıkları yolsuzluk ve yozlaşmayı kapatmak için örtüler buluyorlar ancak halk bu örtünün altında eziliyor. Bilhassa fakir işçiler gitgide çok daha büyük bir sömürü tertibinin çarkları arasında eziliyor. İşte aslında KHK ihraçlarının vermiş olduğu hak ve adalet uğraşı, ülkemizdeki bu toplumsal çürümeye mahzur olmak ve bu ülkeyi bu çürümeden dışarı çıkarmaktır.

Bu ülkede bir okulda bir çocuk katile dönüşüyor. Feryat figan çıkıyor. Birileri timsah gözyaşları döküyor. Bu ülkede beşerler iş cinayetlerinde hayatını kaybedince timsah gözyaşlarıyla ıstıraplarını tabir edenler var bu iktidarın içerisinde. Lakin çok net bir şeyi söylemek gerekiyor. Sonuçlarda üzüntüyü daima birlikte paylaşıyoruz, acıyı daima birlikte paylaşıyoruz, acının yaşandığı yerde bu halk dayanışma içerisinde oluyor ancak bugün artık yalnızca acıda dayanışma vakti değil. Bugün değiştirmek zorundayız. Bugün bir daha o acıları yaşamamak için ne yapmamız gerekiyorsa onu yapma vakti. İşte bu yan yana gelme, bu dayanışma kazanma dayanışmasıdır, direniş dayanışmasıdır.”